Tracey Thorn: My Rock'n'Roll Friend (2021)

Ei fin bok, der Tracey Thorn skriv om langt meir enn det tittelen lovar. Råkkenråll-venen hennar er sjølvaste Lindy Morrison, trommeslagar i The Go-Betweens gjennom det meste av 1980-åra. Thorn spelte sjølv i Everything but the Girl, og fyrste gong dei to møtte henne var ein gong EBTG varma opp for The Go-Betweens. Dei vart nære vener, og boka handlar altså dels om denne venskapen.

Det gjennomgåande temaet er eit heilt anna: Korleis vert kvinner handsama i musikkverda, og i verda elles? Morrison vert eit ideal for Thorn. Ho er frittalande, ho er sjølvstendig, ho vil noko, og ho tek av og til mykje plass. 

Boka viser korleis ho var langt meir røynd, på alle måtar, enn dei to frontfigurane i bandet, Robert Forster og Grant McLennan. Samstundes var dette heilt uinteressant for dei mange journalistane som skreiv om bandet. Morrison vart gjerne redusert til noko kuriøst, til ei kvinne som spelte trommer i eit rockeband. Og dette skjedde til og med i eit band der dei to tydelegaste var rimeleg pinglete menn.

Akkurat her er det svært lett å vera samd med Thorn, og det er like lett å vera samd i at det vert heil feil når Go-Betweens vert redusert til ein duo og nokre andre musikarar. Sjølvsagt var alle viktige, spesielt i 1980-åra. Og det er like lett å vera samd i at måten Go-Betweens vart oppløyst på i 1989, der Forster og McLennan sparka dei tre andre på, var ekstremt ufin. Og ho var ein perfekt trommeslagar for dei, spesielt i åra der dei ikkje var så opptekne av at alt skulle gå i fire fjerdedels takt. Det er litt verre å følgja ho når ho meiner at Morrison var like viktig som Forster/McLennan. Ho var nok det dei fyrste åra, der ho altså var langt vaksnare og tryggare på seg sjølv.  Så ein liten del av meg har lyst til å innvenda at dei to gjorde stor suksess då dei kom saman att etter rundt ti år, medan Morrison ikkje fekk det heilt til musikalsk etter Go-Betweens.

Guffen tilrår.

Meir Go-Betweens på kulturguffebloggen
Liberty Belle and the Black Diamond Express (1986)
David Nichols: The Go-Betweens (2003)
The Go-Betweens. That Striped Sunlight Sound (2006)
Klaus Walter: The Go-Betweens, The Songs of Robert Forster and Grant McLennan (2008)
Robert Forster: The 10 Rules of Rock And Roll (2011)
Robert Forster: Grant and I (2016)

Bill Bryson: Down Under (2000)

Australia er eit merkeleg land. Eg har aldri vore der, men har sjølvsagt fått med meg at det er noko utanom det vanlege. Mange dyr, plantar og mineralar finst berre der. Dei som er på jakt etter noko kuriøst kan altså trygt ta turen. Det er såleis eit perfekt reisemål for Bill Bryson. Han er alltid på leit etter det uvanlege og etter dei gode historiene, og i Australia finn han dette overalt.

Turen hans ser ut til å vera tredelt, også i tid. Han opnar med ei reise til den tettast befolka delen av Australia, det sørvestlege hjørna. Så er han i nordaust, nord og sentralt, før han avsluttar på vestkysten. Han vekslar mellom eigne opplevingar og historiske tilbakeblikk.

Det siste har han mange av, kanskje av di han fleire gonger er inne på at ingen andre bryr seg om det som skjer i Australia. Dels på grunn av det er det mange rare hendingar å dra fram: Han skriv til dømes om den fyrste gongen etterkomarar av europeiske immigrantar var på ekspedisjon langt ute i ørkenen. Dei trefte nokre innfødde, og det fyrste ein av dei innfødde gjorde var å bøya seg ned og knyta skolissene til ein av immigrantane. Heilt perfekt skoknute, knytt av ein som ikkje brukte sko sjølv. Kven hadde han lært det av? Ingen veit.

Han skriv godt, og her er sjølvsagt mykje å le av. Han viser òg fram fine haldningar, slik han har for vane - han er heilt på lag med det australske urfolket, han er kritisk til dei som vassar i pengar utan å bruka dei til noko fornuftig, og han er kritisk til korleis folk øydelegg naturen og naturressursane.

Guffen tilrår.

Meir Bryson på kulturguffebloggen
The Lost Continent (1989)
Neither here Nor there (1991)
Notes from a Small Island (1995)
A Walk in the Woods (1998)
Notes from a Big Country (1998)
Shakespeare. The World as a Stage (2007)
At Home (2010)
One Summer. America 1927 (2013)
The Road to Little Dribbling (2015)
The Body (2019)

David Roberts: Alone on the Ice (2013)

Ei bok som har undertittelen "The greatest survival story in the history of exploration" legg lista rimeleg høgt. Det er eit Edmund Hillary-sitat, men likevel.

Boka fortel om ein ekspedisjon til Antarktis i 1911-14. Ekspedisjonen vart leia av Douglas Mawson frå Australia, og målet var å kartleggja store delar av den antarktiske kysten. Dei kom altså til Antarktis med ei litt anna målsetjing enn Amundsen og Scott, som hadde det vidgjetne kappløpet mot Sydpolen samstundes som Mawson og dei andre var der.

Alt gjekk ikkje etter planen. Frå basehytta gjekk fleire ekspedisjonar ut. Mawson gjekk saman med to andre, og begge dei miste livet. Den fyrste forsvann i ein bresprekk, saman med teltet, det meste av maten, og dei beste hundane. Den andre vart sjuk og døydde. Mawson gjekk åleine i tretti dagar, gjekk gjennom fleire snøbruer, men kom seg heilt fram til basehytta. Fem timar for seint til å nå båten som skulle henta dei. Seks menn var att for å venta på han (og dei to andre, sjølvsagt), og desse sju måtte vera der vinteren gjennom.

Det er omtrent her boka går på ein smell. Så langt har det vore fart i forteljinga, og Roberts både skriv godt og byggjer det heile opp godt. Men det siste året skjer det ingenting, bortsett frå at ein av dei tørnar galen. Det verkar som om Roberts kvir seg for å gjera dei openberre kutta som burde gjerast, og tværar dette ut altfor langt.

Og så var det denne undertittelen. Held me oss til Antarktis er jo prestasjonen til Shackleton langt større, då han saman med seks andre reiste i open båt frå Elephant Island til Sør-Georgia, for så å kryssa ei lita fjellkjede for å koma fram til folk. Det var òg ein tur der alle overlevde, også dei som venta på Elephant Island. Turen til Nansen og Johansen er jo òg større enn dette.

Guffen er lunken.

Meir polar på kulturguffebloggen
Johan Austbø: Olav Bjåland. Idrottsmann og polfarar (1945)
Einar Østvedt: Hjalmar Johansen. Et hundreårsminne (1967)
Reginald Pound: Scott of the Antarctic (1968)
Roland Huntford: Scott and Amundsen (1979)
The Last Place On Earth (fjernsynsserie, 1985)
Roland Huntford: Shackleton (1985)
Roland Huntford: Nansen (1997)
Ragnar Kvam jr.: Den tredje mann (1997)
Michael Smith: An Unsung Hero (2000)
Beattie og Geiger: Frozen in Time (2004)
Bruce Henderson: True North (2005)
Olav Bjaaland: Sydpolekspedisjonen 1910-1912 (2011)
Jan Ingar Hansen: Amundsens betrodde mann. Historien om Oscar Wisting (2011)
Hjalmar Johansen: Sydpolekspedisjonen 1910-1912 (2011)
Amundsen (2019)

Robert Forster: Grant and I (2016)

Det australske bandet The Go-Betweens var, slik eg skriv kvar gong eg skriv om dei, eit altfor undervurdert band. Dei gav ut seks LP-ar i åtti-åra, tok ein pause på ti år, og gav ut tre til etter årtusenskiftet. Den siste plata deira, Oceans Apart frå 2005, er heilt på høgd med det beste dei gjorde tjue år tidlegare, og ein av songane derfrå, "Finding You", kan godt vera på topp tre av enkeltsongar. To av medlemmane, Robert Forster og Grant McLennan, var med heile tida, og det er forholdet mellom desse to denne boka handlar om.

Dei møter kvarandre i tjueårsalderen, i Brisbane. Forster har spelt litt gitar; McLennan har aldri spelt noko instrument. Dei lagar likevel eit band saman, og det viser seg at begge kan skriva songar, begge kan skriva tekstar, begge kan syngja, og begge vert etter kvart habile gitaristar. Dei vert svært nært knytt til kvarandre, sjølv om dei er ulike: Forster er langt meir sosial og open om seg sjølv; McLennan er reservert. Dei ler, dei deler erfaringar, dei snakkar om bøker og filmar, men Forster kjem likevel ikkje inn til den inste grinda til McLennan.

Det er kanskje det mest overraskande med denne boka. Det handlar mykje om korleis dei to arbeidde og treivst saman, også i åra Go-Betweens var oppløyst, men det handlar uventa lite om McLennan. Me kjem ikkje heilt innpå han. Og det er heilt greitt, det var truleg slik han ville hatt det sjølv. Boka er uansett finfin, og er tidvis ei fabelaktig skildring av venskap, og av gleda ved å skapa noko saman. Dei konkurrerer om å skriva dei beste songane, men konkurransen stikk ikkje djupare enn at dei kan gle seg over gode songar frå den andre. Forster skriv til dømes glimrande om den fabelaktige "Cattle and Cane", ein av dei tidlegaste godbitane frå McLennan. Og eg fekk ein stor klump i halsen då Forster skriv om då McLennan døydde av eit massivt hjarteslag, 48 år gamal.

Guffen tilrår.

Meir Go-Betweens på kulturguffebloggen
Liberty Belle and the Black Diamond Express (1986)
David Nichols: The Go-Betweens (2003)
The Go-Betweens. That Striped Sunlight Sound (2006)
Klaus Walter: The Go-Betweens, The Songs of Robert Forster and Grant McLennan (2008)
Robert Forster: The 10 Rules of Rock And Roll (2011)
Tracey Thorn: My Rock'n'Roll Friend (2021)

The Go-Betweens. That Striped Sunlight Sound (2006)

Denne DVD-en er todelt. Begge delane er bra, men det er bonusdelen som verkeleg tek kaka.

The Go-Betweens var, slik eg har skrive her før, eit aldeles glimrande band. Dei kom frå Brisbane i Australia, gav ut nokre fabelaktige plater i åttiåra, skilte lag, kom saman att rundt tusenårsskiftet, og fann verkeleg igjen toppformen med plata Oceans Apart, som kom i 2005. Hovuddelen av denne DVD-en er ein konsert i Brisbane same år, der dei spelar 16 songar - nokre nye, nokre gamle. Det er ein flott konsert, der det meste handlar om dei to gitarist/vokalistane Robert Forster og Grant McLennan. Dei to andre, Adele Pickworth på bass og Glenn Thompson på trommer, gjer eit uvanleg godt inntrykk, og får meir plass, både visuelt og musikalsk, enn på plate.

Men godbiten er bonusplata, som vart teke opp dagen etter. Forster og McLennan sit i stova til ein av dei, med kvar sin akustiske gitar. Dei snakkar saman, fortel om korleis dei hadde det då dei ulike songane vart skrivne, og framfører i alt elleve songar. Her plukkar dei jamt over frå øvste hylle heile vegen, og kjem med fantastiske versjonar av meisterverk som "Head Full of Steam" eller "Bye Bye Pride". Etter fleire av songane utbryt Forster "that was fantastic" (eller noko liknande), og han har heilt rett.

Diverre ligg det noko trist over det heile. Dei sluttar med den siste hit-en deira, "Finding You", som vert introdusert som radiohiten deira. McLennan tek av seg solbrillene for den songen, han seier at det ikkje passar seg å ha solbriller når ein spelar ein radiohit. Etter at songen er ferdig får han spørsmål om framtida til bandet. Han er optimistisk, og sluttar med å seia at "I personally think the future's so bright that I'm not gonna wear shades", medan han nikkar mot solbrillene på golvet. Han tok diverre feil - under eit år seinare, nokre månader etter at DVD-en kom ut, døydde han av eit hjarteslag.

Guffen tilrår.

Meir Go-Betweens på kulturguffebloggen
Liberty Belle and the Black Diamond Express (1986)
David Nichols: The Go-Betweens (2003)
Klaus Walter: The Go-Betweens, The Songs of Robert Forster and Grant McLennan (2008)
Robert Forster: The 10 Rules of Rock And Roll (2011)
Robert Forster: Grant and I (2016)
Tracey Thorn: My Rock'n'Roll Friend (2021)

Robert Forster: The 10 Rules of Rock And Roll (2011)

Robert Forster var ein av dei to gitarist/vokalistane i det fantastiske bandet The Go-Betweens. Det bandet vart lagt ned for andre gong då den andre gitarist/vokalisten, Grant McLennan døydde i 2006. Året før tok Forster til som musikkskribent i tidsskriftet The Monthly. I denne boka er eit utval av artiklane hans samla, og det er ei bok som er verdt bryet.

Om lag halvparten av artiklane er platemeldingar. Resten av boka er bokmeldingar, konsertmeldingar, nokre få om band Forster set høgt, og eit par flotte minneord om McLennan. Forster er grundig, han har stor kunnskap om musikk og om artistane han skriv om, og han skriv knakande godt.

Nokre døme: Den kortaste platemeldinga er om Honeycomb, gitt ut av Frank Black, og meldinga sluttar slik: "It's not background music and yet it slides easily into the background, with a classic '70s feel, so that back at the barbecue someone is saying, "Isn't this a great record?" - and you think, Well, not really, as you reach for another beer." I omtalen av ein musikkfestival skriv han at "It should be noted that, as ever, the bands with the strangest names often make the least convincing music". Og opninga av boka, der han kort og utan noko forklaring ramsar opp dei ti reglane for rock'n'roll, er òg midt i blinken. Eg gidd ikkje ramsa opp alle her, men "never follow an artist who describes his or her work as dark", "the band with the most tattoos has the worst songs", eller "the second-last song on every album is the weakest", skulle gje eit godt inntrykk av kvar han har lagt lista.

Guffen tilrår.

Meir Go-Betweens på kulturguffebloggen
Liberty Belle and the Black Diamond Express (1986)
David Nichols: The Go-Betweens (2003)
The Go-Betweens. That Striped Sunlight Sound (2006)
Klaus Walter: The Go-Betweens, The Songs of Robert Forster and Grant McLennan (2008)
Robert Forster: Grant and I (2016)
Tracey Thorn: My Rock'n'Roll Friend (2021)

Joan Lindsay: Picnic at Hanging Rock (1967)

Hanging Rock er ein steinformasjon i Australia. Denne romanen fortel om ein skuletur dit i 1900, der fire elevar og ein lærar forsvinn på mystisk vis. Den eine eleven vert funnen i live ei veke seinare, dei andre dukkar aldri opp att. Kostskulen dei var knytte til sleit alt økonomisk, og at fire liv gjekk tapt på ein skuletur var så dårleg reklame for skulen at mange foreldre tok døtrene sine ut av denne skulen. Romanen sluttar med at styraren for skulen tek livet sitt. På Hanging Rock.

Boka er ikkje så mykje å skryta av. Ho er skriven i eit altfor ordrikt og altfor livlaust språk, og her er altfor mange personar. Svært få av desse har noko spesielt ved seg, og dei som stikk seg ut, vert skildra altfor tydeleg av Lindsay. Har ho sagt éin gong at Emily ikkje er spesielt skarp, treng ho ikkje ta det opp mange gonger. Etter at dei fire forsvinn er der to tema som går att i boka - dels handlar det om å løysa mysteriet, dels handlar det om korleis dei attverande prøver å famla seg vidare i livet. Det går seigt, og det engasjerer ikkje i det heile.

Guffen kan ikkje tilrå dette.

Klaus Walter: The Go-Betweens. The Songs of Robert Forster and Grant McLennan (2008)

Dette har eg ikkje kjøpt på lenge, viss eg i det heile har kjøpt det før: Ei songbok, der ein kan læra seg å spela (og/eller syngja) songane til kjende eller ukjende artistar. Eg kjøpte ikkje boka for å læra meg songane til Go-Betweens, sjølv om her er mange godbitar blant dei bortimot tretti songane i boka.

Det eg kjøpte boka for var den lange opningsartikkelen. Ei omfattande og detaljert historie om bandet verka forlokkande. Eg har lese ein biografi om Go-Betweens, men den slutta rundt 2002, tre år før Grant McLennan døydde. Artikkelen i denne boka inkluderte heile historia, trudde eg, men eg tok feil. Heldigvis.

Artikkelen er ikkje noko biografi; det er meir eit forsøk på å skildra kva som gjorde bandet så stort. Forsøket er meir enn vellukka. At forfattaren, Klaus Walter, er tysk, er neppe tilfeldig - bandet var store i Tyskland, og viss eg hugsar rett, budde Robert Forster der i nokre av åra Go-Betweens hadde pause.

Walter viser overtydande korleis Forster og McLennan var noko heilt anna. I Australia skilde dei seg enormt ut, der var macho-rocken dominerande. Go-Betweens var feminine, gjekk gjerne i kvinneklede, kunne godt sminka seg litt, og hadde ei jente i bandet. Gjennom heile karriera si skreiv dei songar om kvinner - kvinner som arbeidde i bokhandlar, kvinner som budde åleine, gamle kvinner, unge kvinner, kjende kvinner, ukjende kvinner. Dei ignorerte òg alt som var av trendar - alt som skjedde av techno og rap og grunge og alt det andre gjekk dei berre hus forbi.

Guffen tilrår.

Meir Go-Betweens på kulturguffebloggen
Liberty Belle and the Black Diamond Express (1986)
David Nichols: The Go-Betweens (2003)
The Go-Betweens. That Striped Sunlight Sound (2006)
Robert Forster: The 10 Rules of Rock And Roll (2011)
Robert Forster: Grant and I (2016)
Tracey Thorn: My Rock'n'Roll Friend (2021)

David Nichols: The Go-Betweens (2003)

Hm. Litt rar bok dette. Boka har sine manglar, men er likevel verdt å lesa. The Go-Betweens er eitt av dei finaste popbanda som har eksistert, og det er skrive skammeleg lite om dei. Boka fyller difor eit hol, og gjev eit greitt innblikk i historia til bandet.

Likevel er her altså nokre manglar. Den største er at Nichols aldri prøver å gje eit fullgodt svar på det store spørsmålet rundt The Go-Betweens: Kvifor vart dei aldri større? Dei hadde det meste som skulle til - fabelaktige melodiar, glimrande tekstar, to passeleg eksentriske gitarist-vokalistar, og dei fekk i tillegg jamt over gode meldingar for platene sine, i alle fall frå og med meisterverket Liberty Belle and the Black Diamond Express, som kom i 1986. Kanskje dei ikkje ville det nok sjølv, kanskje dei hadde det fint slik dei hadde det, eg veit ikkje. Det spelte sikkert inn at dei aldri fekk ein skikkeleg manager, at der ofte var utskiftingar av medlemmer, og at dei sleit med å finna eit plateselskap som verkeleg ville satsa på dei, men likevel: Så lenge platene dei gav ut var gode nok, burde vel det vera det viktigaste? Dei var der nesten, men greidde aldri heilt å ta det siste steget.

Nichols går kronologisk til verks. Han vektlegg ting litt rart, eg synest han bruker altfor mykje tid på dei tidlegaste åra deira, åra då dei prøvde og feila i heimbyen Brisbane i Australia. Alt her viste dei god språkbruk, det tidlege bandet The Godots fekk slagordet "the band you've been waiting for". Deretter går det slag i slag, frå plate til plate, fram til dei to viktigaste i bandet, Robert Forster og Grant McLennan, oppløyste bandet på ein rimeleg mislukka måte. Trommeslagaren Lindy Morrison hadde vore med i ti år, multiinstrumentalisten Amanda Brown hadde vore med i fire-fem år, medan bassisten Michael Armiger hadde vore med nokre månader. Forster og McLennan fann ut at dei tre andre måtte få beskjed på nøyaktig same tidspunkt. Dei hadde kanskje tenkt at dei ville heva Armiger opp på nivået til Brown og Morrison; resultatet var at dei følte seg redusert til nivået hans. Og det gjorde ikkje ting betre at McLennan og Brown var sambuarar då han fortalde ho at han og Forster ville halda fram utan dei andre. Dei var ikkje sambuarar mange timar etter det.

Nichols skriv òg uventa mykje om kva dei tidlegare bandmedlemmane gjorde i 90-åra. Den fyrste utgåva av denne boka kom i 1997, men etter at bandet kom saman igjen i 2000 kom det ei ny og utvida utgåve i 2003. Då var Go-Betweens igjen eit relevant band, dei hadde nett gitt ut den fine Bright Yellow Bright Orange, og to år seinare skulle dei gje ut den endå finare Oceans Apart. Lenger kom dei ikkje, McLennan døydde i 2006.

Eit så fint band som The Go-Betweens fortener ei betre bok enn denne. Men i mangelen på noko anna er ho altså likevel verdt å lesa. Nichols siterer mykje frå intervju, både eigne og frå andre kjelder, og det er eit pluss ved boka - bandet formulerte seg godt også i slike samanhengar.

Guffen tilrår.

Meir Go-Betweens på kulturguffebloggen
Liberty Belle and the Black Diamond Express (1986)
The Go-Betweens. That Striped Sunlight Sound (2006)
Klaus Walter: The Go-Betweens, The Songs of Robert Forster and Grant McLennan (2008)
Robert Forster: The 10 Rules of Rock And Roll (2011)
Robert Forster: Grant and I (2016)
Tracey Thorn: My Rock'n'Roll Friend (2021)

Frå arkivet: The Go-Betweens: Liberty Belle and the Black Diamond Express (1986)

Sommaren 1989 budde eg saman med Dina i København, i husveret til bror min. Ingen av oss hadde jobb, og ingen av oss hadde pengar, slik at me var mykje heime. Me høyrde sjølvsagt mykje på musikk, og denne plata var ein gjengangar. Om og om igjen, like bra heile tida.

For dette er ei av dei aller, aller beste platene som er gitt ut. Det er pop slik pop skal vera. Fire medlemmer i bandet, to gitarar, bass og trommer. Ti songar på plata, dei fleste av desse er rundt tre og eit halvt minutt. Gitarane dominerer, slik det skal vera, men med passelege mellomrom dukkar det opp nokre strykarar og tangentar.

Dei to som var The Go-Betweens var dei to gitarist-vokalistane Robert Forster og Grant McLennan. At McLennan vart musikar kan ikkje vera overraskande, etternamnet hans luktar jo McCartney/Lennon lang veg. Og det er altså pop det handlar om, glad og melankolsk pop.

Plata opnar med den ekstremt fengande "Spring Rain". Denne songen har, som alle andre songar på plata, ein flott og visuell tekst. Eg trur det er Forster som syng her, og han syng om noko som minner om eit slektstreff. Han passar i alle fall ikkje inn: "these people are excited / by their cars". Songen har eit todelt vers - i den fyrste halvdelen vekslar dei mellom to akkordar, i den siste halvdelen er det nok med éin. Så kjem det eit aldeles fortreffeleg refreng.

Med ei slik opning må nivået gå litt ned på dei følgjande songane. Det gjer det òg, men det er framleis klasse over det som vert servert. Den neste toppen kjem tidleg på side 2, songen "Head Full of Steam". Her er det ringlande gitarar overalt. Eg-personen fortel om ei jente han aldri vart godt nok kjend med, og igjen er teksten full av glimrande tekstliner. Smak til dømes på "Her father works / Her mother works in imports / but that's of no importance at all" eller "She plays hard to get / along with 'she might drop by' / She's never had a nickname / But then, nor have I".

Innimellom desse to meisterverka, som i USA vart gitt ut som A- og B-sida på ein singel, kjem det altså ei rekkje andre flotte, flotte songar. Plata vert avslutta med "Apology Accepted", som eg ikkje likte spesielt godt i gamle dagar, men som veks og veks og veks. Nokre tangentar ligg og lurer, songen er flott oppbygd, og også her er det minneverdige tekstliner. "Such a simple question / I pretented I was sleeping". Plater som sluttar slik får du lyst til å høyra om att. Og om att.

Kva skjedde etterpå: Gruppa vart opplyst rundt 1990. Eg såg dei i New York i 1989. I 1991 la McLennan og Forster ut på turne som duo, og etter eit langt opphald der dei gav ut plater kvar på sin kant kom dei saman att i 2000, med ny bassist og ny trommeslagar. Eg såg dei i i Oslo i 1991 og 2003. Dei er det einaste utanlandske bandet eg har sett i tre ulike tiår, og den siste konsterten, i 2003, var uvanleg solid. Dei var svært sikre på kven dei var, dei visste at dei hadde gode songar, og då Forster drog opningsriffet til "German Farmhouse" er det den mest komiske gitarspelinga eg har sett.

Dei kom med nye plater, og i 2005 kom eit nytt meisterverk, Oceans Apart, med den usannsynleg flotte "Finding You". Det er uvanleg at eit band kan gje ut to så gode plater med nitten års mellomrom, men dei som venta på endå meir flott musikk fekk ikkje meir herfrå: I 2006 døydde McLennan brått. Eg fekk klump i halsen då eg las den vesle notisen i Aftenposten, og slik er det framleis. Nokre folk skulle ikkje døy.

Guffen tilrår.

Meir Go-Betweens på kulturguffebloggen
David Nichols: The Go-Betweens (2003)
The Go-Betweens. That Striped Sunlight Sound (2006)
Klaus Walter: The Go-Betweens, The Songs of Robert Forster and Grant McLennan (2008)
Robert Forster: The 10 Rules of Rock And Roll (2011)
Robert Forster: Grant and I (2016)
Tracey Thorn: My Rock'n'Roll Friend (2021)