Sylvie Simmons: Neil Young. Reflections in Broken Glass (2026)

Den fyrste utgåva av denne boka kom i 2001. Det eksemplariske britiske musikk-magasinet Mojo gav ut nokre bøker under felles-nemnaren "Mojo Heroes", og dette var ei av dei. At boka var skriven av Sylvie Simmons var kanskje ikkje opplagt, men ho var i alle fall eit nærliggjande val: Ho er britisk, men har budd og arbeidd som journalist i California i mange år. Ho har mellom anna skrive for Mojo heilt sidan bladet tok til å koma ut i 1994.

Denne utgåva er utvida med fire intervju Simmons gjorde med Neil Young mellom 1997 og 2021. Å lesa intervju med Young er jamt over verdt bryet, men her kjem dei berre som eit lite tillegg til ein glimrande tekst. For nokre av oss er biografien til Young nokolunde godt kjend, men ho kjem med kommentarar og konklusjonar og innsikter. Ho peikar på korleis han (nesten) heile tida ser framover, og korleis han heile tida er kompromisslaus. Han har såra mange gjennom livet, men han har òg bygd mange gode venskap. Og han har laga mykje god musikk.

Guffen tilrår. 

Meir Neil Young på kulturguffebloggen
Scott Young: Neil and Me (1984)
Jimmy McDonough: Shakey (2002)
Sam Inglis: Harvest (2003)
Durchholz og Graff: Neil Young. Long May You Run (2010)
Waging Heavy Peace (2012)
Koengen, Bergen (1.8.2014)
Special Deluxe (2014)
Sharry Wilson: Young Neil (2014)

Siri Hustvedt - Dance Around the Self (2026)

Denne filmen handlar om livet og skrivinga til Siri Hustvedt. Her er ei rekkje intervju med Hustvedt, med ektemannen Paul Auster, med dei tre systrene hennar, og med andre som står ho nær. Det er ein fabelaktig fin film, og halvveges i filmen slo det meg at denne filmen må eg sjå fleire gonger. Her er så mykje å fordøya, så mykje å ta inn over seg.

Hustvedt vaks opp i Northfield, Minnesota. Mora var norsk; faren var norskamerikansk. Familien budde eit år i Bergen då Siri var tolv; seinare gjekk ho eit år på gymnas same stad. Ho flytta til New York for å studera og å skriva, og skrivinga held ho heldigvis på med framleis. Foreldra var begge glade i litteratur, men dei kan neppe ha hatt like mange bøker som Hustvedt og Auster - mange av opptaka er frå heimen deira, og der er bokhyller overalt. Det verkar nesten som eit brooklynsk Midtbø, der to store forfattarar skapar ein heim der bøkene er det sentrale.

Hustvedt er reflektert, og av og til snakkar ho så fort og innhaldsrikt at det vert vanskeleg å halda fylgje. Det er lettare når dei andre snakkar, og spesielt Auster er klar og tydeleg. Filmen har mange arkivklipp frå oppveksten hennar i Northfield, og her er mange animerte snuttar, basert på teikningane hennar. I tillegg er der dramatiserte scener som skal illudera dei tidlege åra hennar i New York. Eg sat fengsla heile tida, og det er fint at ein så stor forfattar får eit kino-portrett som òg held veldig, veldig høg klasse.

Guffen tilrår.

Meir Hustvedt på kulturguffebloggen
The Blindfold (1992)
The Enchantment of Lily Dahl (1996)
Yonder (1998)
What I Loved (2003)
The Sorrows of an American (2008)
The Summer Without Men (2011)
Paul Auster og Siri Hustvedt (Bergen, 2.2.13)
The Blazing World (2014)
Memories of the Future (2019)
Ghost Stories. A Memoir (2026)

Knut Johansen (red.): Tankar om dikting. Til Olav H. Hauge (1978)

I 1978 fylte diktaren Olav H. Hauge 70 år, og det vart markert med to bøker. I føreordet skriv Johansen at to ulike miljø hadde planlagt eit heidersskrift, og at dei, då dei vart klare over kvarandre, fann ut at arbeidet var kome så langt at det var vanskeleg å slå dei saman til éi. Den andre boka hadde artiklar av store Hauge-kjennarar som Idar Stegane, Bjarte Birkeland og Atle Kittang, men denne boka er ikkje utan store forfattarnamn, den heller. Her er artiklar av Reidar Djupedal, Olav Dalgard og Willy Dahl, i tillegg til mange andre.

Boka handlar mest om dikting, og litt mindre om Hauge. Her er nokre artiklar om Hauge, men den einaste av desse som imponerer er Anders M. Andersen, som skriv om korleis det var å vera på vitjing hjå Hauge. Eg fekk meir ut av artiklane som handlar om andre diktarar. Dahl skriv godt om Ivar Aasen, i ein artikkel som tidlegare hadde stått i Syn og Segn, medan Djupedal skriv glimrande og innsiktsfullt om Aasmund Olavsson Vinje. Også den artikkelen har vore prenta ein annan stad før.

Elles er det litt opp og ned, slik det ofte er. I alt er her femten artiklar, pluss ein artikkel med Hauge-dikt, både eigne og omsette.

Guffen er lunken. 

Meir Olav H. Hauge på kulturguffebloggen
Kjære Olav. Kjære Bodil (Ulvik, 18.4.2012)
Knut Olav Åmås: Mitt liv var draum. Ein biografi om Olav H. Hauge (2004)
Den andre mannen i meg (2014)
Brev (Kongressen, Ulvik, 24.8.2024)

Harila - nådeløse fjell (2026)

Det er fascinerande med folk som reiser til dei mest ekstreme delane av kloden for å setja rekordar. Det er òg ofte noko egoistisk over det, men det fascinerer likevel. For Kristin Harila handla det ikkje berre om å koma seg til topps på dei 14 fjella som er høgare enn 8000 meter - ho ville gjera det raskare enn nokon annan. Det fyrste forsøket, i 2022, måtte avlysast av di ho ikkje fekk visum til Tibet, der dei to fjella ho mangla ligg. Ho prøvde igjen året etter, og no gjekk det betre: På berre 92 dagar greidde ho alle 14 toppane, saman med sherpaen Tenjen "Lama" Sherpa. Det var ein fabelaktig prestasjon.

Filmen om denne prestasjonen er ikkje like fabelaktig. Her er nok av flotte bilete, sjølvsagt, men filmen manglar dramatikken som gjer det verkeleg fengslande. Det vert noko oppramsande over det heile - nokre av toppturane vert presentert omtrent likt; andre toppturar vert så vidt nemnde i det heile. Det er ikkje før ho kjem til den fjortande toppen, K2, at det verkeleg skjer noko: Her fekk Harila i ettertid kritikk for å ha gått over lik for å ta rekorden sin. Ho vart reinvaska i ettertid, men ei stund var det ho (av dei mange, mange som gjekk til topps den dagen) som fekk kritikk.

Naturbileta frå flaksehalsen på K2 er noko av det mest fantastiske i filmen. Eg har lese nokre bøker om K2, men ikkje forstått kor skummelt det partiet er før no. 

Guffen er lunken.

Jon Fosse: Vaim Hotell (2026)

Den andre av tre romanar om den oppdikta tettstaden Vaim. Denne gongen er det ei meir klaustrofobisk forteljing - eg fekk litt assosiasjonar til den meir enn tretti år gamle Fosse-romanen Bly og vatn. 

Forteljaren tek inn på Vaim Hotell. Der er det mykje som ikkje er slik det vanlegvis er på hotell. Han er den einaste gjesten. Fleire av dei han møter ser ut til å kjenna han att frå før. Vertinna på hotellet er ikkje til å stola på. Handelsmannen på nabobutikken er heller ikkje til å stola på; han og vertinna har eit eller anna lugubert opplegg på gang. Ein sjømann som ofte sit og drikk i Vaim prøver å fortelja forteljaren kva som skjer. Forteljaren veit ikkje kva rommet og maten han kjøper kostar. Han lét seg overtala til å hjelpa til med litt førefallande arbeid på hotellet.

Det er denne passiviteten som gjer at eg tenkjer tilbake på Bly og vatn. Hovudpersonane i dei to bøkene gjer ikkje det dei eigentleg vil, dei verkar nærmast handlingslamma. Kva slags hotell han eigentleg har teke inn på er ikkje godt å vita, men det er altså ikkje eit vanleg hotell.

Det er alltid kjekt å lesa ein ny roman av Fosse, men for fyrste gong på lenge fekk eg ei kjensle av at dette ikkje er Fosse i toppform. Det heile vert ikkje like fengslande som det vanlegvis er. 

Guffen er lunken.

Maria Parr: Sjå, der går ein barndom (2026)

Maria Parr er ei av dei mest lyssterke stjernene på den norske barnebokhimmelen. Dei to fyrste bøkene hennar gjorde stor lukke her i heimen, og me har vel både lese dei og sett dramatiserte versjonar av dei. Dei seinare bøkene har me ikkje lese like nøye; det kjem vel mest av at borna har vorte eldre.

I denne boka har ho samla artiklar ho har skrive til ulike publikasjonar. Ein gjennomgåande tråd er litteratur, gjerne barnelitteratur, og dei gode poenga står i kø. Ho skriv om gledene ved å lesa og å verta lesen for, om gledene ved å skriva, om gledene ved å møte engasjerte lesarar, osb. Det handlar altså mykje om kor fin og viktig litteratur kan vera, men samstundes er ikkje alt berre velstand: Parr ser sjølvsagt at det ikkje vert lese like mykje i norske heimar no, jamført med berre nokre tiår sidan.

Guffen tilrår.

Meir Parr på kulturguffebloggen
Tonje Glimmerdal (2009)
Vaffelhjarte (DNS, Bergen, 18.10.2014)
Tonje Glimmerdal (DNS, Bergen, 9.4.16)
Keeperen og havet (2017)

Hans Seland: Hetlesaka. Noregs raraste rettssak (1947)

Noregs raraste rettssak? Kanskje. Men det kan òg henda at dette er den raraste boka om ei rar rettssak.

Me skal til Sunnfjord. Dei to naboane Mikal Hetle og Henrik Hetle hadde krangla med kvarandre i nokre år, slik nokre naboar gjer. Dei to gardsbrukarane krangla om ein skogteig, og i 1901 gjekk saka til forliksretten. Der vart det slått fast at teigen tilhøyrde Mikal. Men vedtaket vart anka, og i neste instans, så mange år seinare som 1905, vann Henrik. I desse åra hadde dei hatt eit rimeleg greitt forhold, og hjulpe kvarandre med små og store oppgåver.

Ein dag i august 1906 kom ikkje Henrik heim frå arbeidet i utmarka. Han vart funnen død. Korkje dokter eller lensmann fann prov på noko gale, men bygdedyret fann litt av kvart: Dei kontakta "ei spåkjerring i Bergen", og ho kunne fortelja at det var Mikal og sonen Ole som hadde drepe Henrik. Det vart ny rettssak, og der endra mange forklaringa si, med det resultatet at både far og son vart dømd til fengsel. Sonen fekk ti år; faren fekk livstidsdom, men begge vart sleppte fri i 1914.

Hans Seland arbeidde tidleg for frifinning. Det var likevel ikkje før i 1943 at dei vart frikjende. Dommen vart stadfesta av Høgsterett i 1947. Mikal Hetle døydde alt i 1930, Ole levde til 1968. 

Seland skal ha mykje av æra for denne oppreisinga. Denne boka er ikkje like prisverdig. Det heile er litt rotete, og han kunne godt ha kosta på seg nokre oppsummeringar av og til. Det er òg tidvis litt vanskeleg å halda styr på kva for ein Hetle-person han skriv om. Men boka er likevel informativ, og eg fekk meir innsikt i ei sak eg berre kjende av omtale frå før.

Guffen tilrår.