19. april 2014

Tomas Espedal: Biografi (glemsel) (1999)

Ei relativt kort bok, med relativt korte tekstar. Nokon biografi i tradisjonell forstand er det (heldigvis) ikkje snakk om; Espedal gjev oss korte skisser frå ulike stadie i livet. Kven dei andre i desse skissene er er uklart, og ein "han" i ein tekst er ikkje den same som ein "han" i ein annan.

Det er heller ikkje det viktige. Tekstane er finfine. Espedal skriv godt, tekstane er ein fryd å lesa. Nokre tekstar er fulle av komma, der setningane glir av stad; andre stader er det korte setningar, som krev at tekstane vert lesne i eit langt rolegare tema.

Boka har tre delar. Den fyrste ser ut til å handla om barndom og ungdom; dei to neste handlar om ein vaksen forteljar. I den midtre delen nemner han mange forfattarar; andre gjennomgåande tema er reiser, kjærleik og kvinner. Og tap, ikkje minst, det dukkar heile tida opp tekstar der eg-personen saknar noko eller nokon.

Guffen tilrår.

15. april 2014

Ingvild H. Rishøi: La stå (2007)

Dette er den fyrste novellesamlinga til Rishøi, og alt her viser ho seg som ein sikker stilist. Novellene er presise, og det heile er skrive i eit knapt og godt språk. Ho skriv om unge folk, og om korleis dei har det med andre folk, anten unge eller gamle. Det kan vera eit forhold som ikkje går heilt opp, det kan vera eit forhold som er vanskeleg. Det er mykje lengting i dei sju novellene.

Novella som gjer mest inntrykk er "Jimmy sa", som òg er den lengste i boka. Jimmy er ein gut som bur saman med mor og syster, og som er såpass mykje yngre enn syster si, og som ser heilt annleis ut enn ho. Han er sikker på at han er adoptert, og gradvis greier han å finna ut at det er slik det er. Og det trur me som lesarar òg, heilt til novella på dei siste sidene tek ei vending som i alle fall for meg var heilt uventa.

Guffen tilrår.

13. april 2014

Vossa Jazz 2014

Vossa Jazz har liksom aldri heilt vore mi greie. Eg har gått på konsertar der, men sjeldan meir enn ein eller to kvart år - eg har aldri hatt festivalpass, og har heller aldri vore friviljug. Dei konsertane eg har vore på har aldri vore spesielt jazzete, det er jo slik også på denne jazzfestivalen at ein slepper til musikk frå mange ulike sjangrar. I år hadde eg huskort på Park to kveldar. Eg såg nokre konsertar kvar kveld - dette var høgdepunkta:

Stein Torleif Bjella igjen, for andre gong på nokre månader. Då eg såg han i Bergen i januar var eg godt nøgd, men meinte at det var litt for tett lydbilete, og at han med hell kunne ha greidd seg med ein gitarist mindre. Eg reknar ikkje med at Bjella les dette, langt mindre at han tek omsyn til det som står her, men i alle fall: No var den tredje gitaristen vekke, og det vart ein langt betre konsert. Repertoaret var omtrent som sist, her var ingen nye songar, men dei vart framført på ein betre måte, og dei mange påfunna til multiinstrumentalisten Marita Igelkjøn kom betre til sin rett.

Bjella sjølv var i god form. Eg veksla nokre ord med litt seinare på kvelden, og då meinte han at dei hadde rota litt i nokre av songane. Det var det ikkje råd å leggja merke til, og viss det skulle vera til heft, ville dei uansett ha teke det på sjarmen. Mellom songane var Bjella som vanleg språksikker og presis, og for nokre av oss er det gledeleg å endeleg gå på ein konsert der uttrykket "oppsiktsvekkande lågt gards- og bruksnummer" vert brukt under presentasjonen av musikantane.

Litt seinare på kvelden såg eg Grand General. Her var det ingen underfundige tekstar å gle seg over, her var det berre musikk og ikkje noko anna. Det var tungt, det var tett, og det var fullt av gode lydar. Songane var ikkje alltid like gode, og i den fyrste halvdelen av konserten var det av og til på grensa til kjedeleg. Men den andre halvdelen var ein fest. Songane svinga, det aula av gode riff og påfunn, og musikaliteten var på topp. Ei finfin avslutning på kvelden.

Kvelden etter opna for meg med noko av det samme. Ein ny instrumental time, også denne gongen med Kenneth Kapstad bak trommene. Her, altså i gruppa Møster, hadde han med seg Motorpsycho-kamerat Snah på gitar, Nikolai Eilertsen på bass, og Kjetil Møster på saksofon. På den timen dei var på scena spelte dei fire songar; tre av dei var solide. Spesielt dei to siste, der Kapstad og Eilertsen la opp ein uvanleg tung og fengande rytmevegg dei to andre kunne leika seg over og inntil.


Høgdepunktet på heile festivalen kom heilt til slutt denne kvelden. Eg har sett Jaga Jazzist fem-seks gonger før, men eg vert stadig like imponert over det dei held på med. Denne gongen var dei ørlite reduserte, sidan Matias Eick hadde gyldig forfall, men det merka ein knapt. Dei er likevel åtte igjen på scena, og dei skapar ein godlyd av ei anna verd. Songane deira opnar gjerne roleg, før det byggjer på seg, og det er stas å sjå korleis dei voggar og svingar og dansar på scena i takt med den aukande intensiteten i musikken. Dei fleste i bandet vekslar mellom ulike instrument, slik at det er stor variasjon i lydane som kjem. Av og til er det rett og slett slik at ein ikkje umiddelbart skjønar kva instrument ein høyrer. At Jaga er eitt av dei aller, aller beste banda i landet har eg sagt før, og eg kan godt repetera det. Fleire gonger stod eg med klump i halsen, ikkje minst under den monumentale "All I Know Is Tonight", som kom som fyrste ekstranummer. For eit band. For ein musikk.

Guffen tilrår.

9. april 2014

Willy Vlautin: The Free (2014)

Amerikanske soldatar i utlandet. Eit helsestell som ikkje tek seg av alle som treng det. Ein økonomi som har gått til pisis. Ungdomar som kastar vekk liva sine med død og dop. Tusenvis av heimlause. Vlautin er innom mange av desse emna i denne romanen, og han skriv om det på ein uventa måte. Det er ingen store rop eller altfor dramatiske scener her, og det som er av vald har som oftast skjedd rett før hovudpersonane oppdagar det.

For her er fleire hovudpersonar. Ein hjerneskadd krigsveteran prøver å ta livet sitt. Det greier han ikkje, ikkje med ein gong i alle fall, og dei to personane me følgjer tettast er nattevakta på soldatheimen han budde på, og ei sjukesyster på sjukehuset han vert lagt inn på. Rundt desse tre krinsar det fleire personar - mora og eks-kjærasten til soldaten, ei ung jente som vert lagt inn på sjukehuset, sjefen på den andre jobben til nattevakta, og nokre fleire. Og innimellom vert me tekne med inn i nokre draumeliknande sekvensar; for meg verkar dette som noko som skjer i hovudet til soldaten.

Ingen av desse går ei lystig framtid i møte. Mykje skuldast mangelen på pengar; noko skuldast mangelen på ein trygg familie. Optimismen er likevel til stades, noko som ikkje minst vert tydeleg når nattevakta får ein telefon frå eks-kona, som bed han ta over ansvaret for dei to unge døtrene deira. Han har ingen pengar, han har to dårleg betalte jobbar, han bur i ei trong leilegheit, og han veit at han ikkje har råd til å gje den yngste dottera det ho treng av dokterhjelp og medisin.

Så det er eit USA på kanten av stupet Vlautin skildrar. Land of the Free, indeed.

Guffen tilrår.

6. april 2014

The Last Waltz (1978)

Sommaren 1979, truleg. Eiliv er på besøk, og ser at den lokale kinoen viser The Last Waltz. Han vil sjå filmen, og eg (og kanskje Torstein) hengjer oss på. Me veit at Eiliv deler musikksmaken vår, men heilt overlappande er ikkje denne smaken - eg hugsar i alle fall filmen som heller kjedeleg.

I dag har eg ein breiare musikksmak, men det er likevel ikkje alt i denne filmen som fell i smak. Filmen viser delar av avskilskonserten til The Band i 1976. Eg har éi av platene deira, Music From Big Pink, og der er det mykje bra. Deira eigne songar er dei som gjer størst inntrykk i filmen.

Det er ikkje ein rein konsertfilm. Mellom songane kjem det gode intervju med og samtalar mellom bandmedlemmane, der dei fortel litt om heile karriera deira, og kva planar dei har vidare. Der er òg framføringar frå eit anna lokale enn Winterland i San Francisco, der avskilskonserten var. Konserten hadde to sett - etter eit sett der The Band spelte åleine, fekk dei selskap av ei rekkje innbedne gjestar. I filmen kjem songar med og utan gjestar om kvarandre. Gjestane syng eigne songar, men her er det altså få høgdepunkt - det einaste verkeleg store er når Neil Young syng "Helpless".

Så det er ein ujamn film, men når det er bra, er det verkeleg bra.

Guffen tilrår.

Wild at Heart (1990)

Dette er vel nærmast ein roadmovie, der Sailor og Lula reiser vekk for å få lov til å vera i lag. Sailor er ein småkriminell som ikkje greier å kontrollera temperamentet sitt; Lula har vakse opp i ein velståande heim, med ei altfor beskyttande mor. Mora vil at ho skal halda seg vekke frå Sailor; resultatet vert altså at dei reiser vekk. Dei møter ein del rare personar, og då ein av dei inviterer Sailor med på eit lite ran, vert resultatet eit nytt fengselsopphald for han. Då er Lula gravid, og filmen sluttar med ein lukkeleg familie-reunion.

På denne bilturen sørover i USA vert dei to betre kjende med kvarandre. Det viser seg at Sailor ikkje berre kjende far til Lula; han var til stades då faren vart drepen i ein brann. (Merkeleg nok har ikkje Lula noko problem med det.) Dette er eit tema som dukkar opp gjennom heile filmen; det kjem korte glimt frå denne mordbrannen. All denne brenninga, dei mange rare karakterane, og all valden gjer at det er nærliggjande å tenkaj på Helvete, at det er omtrent der dei oppheld seg.

Filmen er ein fjern slektning av Wizard of Oz, som det kryr av referansar til.Akkurat det er heilt greitt; verre er det at begge dei to hovudpersonane til tider overspelar så mykje at det verkar som om dei er med i ein film frå 1930-åra. Dei to er ikkje spesielt oppvakte, det som driv dei vidare er sex, vald, og ein lengt etter nye eventyr.

Filmen er ein av dei svakaste til David Lynch. Til tider er han direkte kjedeleg; det heile hadde vore langt betre om hovudpersonane hadde vore mindre eindimensjonale.

Guffen er lunken.

28. mars 2014

Motorpsycho (Røkeriet, Bergen, 27.3.2014)

Ny Motorpsycho-konsert, ny storarta oppleving. Som vanleg har dei noko nytt å dra fram. Dei har framleis med seg den svensk-norske gitaristen Reine Fiske, og det nye var at dei opna med eit (stort sett) akustisk sett på ein liten halvtime. Tre kassegitarar, og litt keyboard.

Resten av konserten var som venta, i alle fall med omsyn til instrument og lydnivå. Ein veit jo aldri heilt kva ein får med Motorpsycho, og denne gongen var dei i eit lett humør, i alle fall til dei å vera. Nokre konsertar kan vera prega av lange jam-parti, som lett kan verta for introverte, denne kvelden var det ikkje altfor mykje slikt. Unntaket var "Hell (part 1-7)", som strekte seg til rundt 40 minutt. Ei massiv framføring, men samstundes var der parti her som ikkje imponerte like mykje.

Dei henta mange songar frå det siste albumet, sjølvsagt, mellom anna den glimrande opningssongen "Cloudwalker", som opna den elektriske delen av konserten. Høgdepunktet på nyeplata, "The Promise", kom som eitt av ekstranummera. Men innimellom henta dei òg fram godbitar frå heile den 25 år lange historia si. Heile konserten opna like godt med ein akustisk versjon av "Blueberry Daydream", som var med på Maiden Voyage, den aller fyrste utgjevinga deira i 1990. Andre høgdepunkt frå gamle dagar var ein fantastisk versjon av "Hogwash", og ei svært gledeleg gjensyn med "Plan #1" frå Demon Box. Klump i halsen.

På veg heim etter konserten tenkte eg på kor stor stas det har vore å jamleg gå på Motorpsycho-konsertar i meir enn tjue år. Det er rein og skjær flaks, sjølvsagt, at eg var i ein passeleg alder då dei dukka opp. Det er sjølvsagt òg flaks at dei to som har vore med i bandet heile tida, Bent Sæther og Snah, fann kvarandre, og det er flaks at dei, etter at trommeslagaren Gebhardt slutta, fann ein så fantastisk erstattar som Kenneth Kapstad. Han er på tur heile tida, slik Sæther sa det i eit ferskt intervju, og i går kveld var han det visuelle midtpunktet, der han sat bak trommene.

Guffen tilrår.

Meir Motorpsycho på kulturguffebloggen:
USF, Bergen, 17.10.2009
Vossajazz, Voss, 26.3.2010
Øyafestivalen, Oslo, 14.8.2010
Byscenen, Trondheim, 18.3.2011
Bergen kjøtt, Bergen, 24.3.2012
Den norske Opera, Oslo, 11.11.2012
Røkeriet, Bergen, 13.4.2013
Ekstremsportveko, Voss, 27.6.2013

Johan Harstad: Motorpsycho. Blissard (2012)