My Next Guest Needs No Introduction, sesong 4 (2022)

 

Dette er framleis ein fin serie. David Letterman kan snakka med folk - han ler når det trengst, han teier når det trengst, han er sympatisk når det trengst. Han stiller dei rette spørsmåla, og han får dei han snakkar med til å snakka godt.

Samstundes er jo ein god samtale avhengig av meir enn éin person. Dei episodane som fungerer best her er dei der også den andre gjev eit godt inntrykk. Slik er det ikkje alltid. Will Smith verkar altfor høg på seg sjølv, og har ikkje så mykje interessant på hjarta. Episoden med Cardi B tek seg stort opp i den siste halvdelen, men fram til dess er ho litt for mykje stjerne. Samtalen med Billie Eilish og bror hennar er sånn midt på treet - av og til sjarmerande, av og til noko meir livlaus.

Dei tre siste episodane er dei beste. Ryan Reynolds, som eg har sett i nokre filmar eller på fjernsyn, men som eg ikkje ante kva heiter, er aldeles avslappa og sjarmerande. Basketballspelaren Kevin Durant, som eg aldri har høyrt om, er ikkje den som snakkar mest, men han har ein flott humor. Julia Louis-Dreyfus er òg rimeleg underhaldande.

Men fellesnemnaren er altså Letterman. Nokre intervju er på ei scene, andre er i meir vanlege rom (eller utandørs). I tillegg til intervjua kjem det heile tida ein aktivitet - fisking, gocart, pizza-laging, osb - og her er Letterman i sitt ess. Han smalltalkar utan stopp, han seier absurde ting, han får folk til å le, og det er ikkje vanskeleg å skjøna at han fekk ei lang karriere på amerikansk fjernsyn.

Guffen tilrår.   

Meir Letterman på kulturguffebloggen
Jason Zinoman: Letterman (2017)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 1, 2018)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 2, 2019)
My next Guest Needs No Introduction (sesong 3, 2020)

My Next Guest Need No Introduction, sesong 3 (2020)

 

Dette er framleis eit finfint konsept. David Letterman, ein glimrande talkshow-vert gjennom ei årrekkje, inviterer med seg ein person til ein lang og grundig prat. Han er framifrå, han er morosam, han fortel om seg sjølv, men han stiller òg gode spørsmål og let den andre få snakka.

Alt er likevel ikkje på topp her. Serien har berre fire episodar. Eg har ikkje funne noko forklaring på det (og det har eg heller ikkje sett etter), men det må ha med korona å gjera. Dei to fyrste episodane er filma på ein teaterscene, den tredje er i friluft, medan den fjerde er heime hjå ho han snakkar med. Dei to fyrste gjestane er heller ikkje altfor interessante. Kim Kardashian har rett nok meir å by på enn eg frykta, men ikkje altfor mykje. Robert Downey jr. trur sjølv at han er altfor artig, og det er aldri noko godt utgangspunkt.

Det tek seg stort opp med dei to siste gjestane, som begge var ukjende for meg. Komikaren Dave Chappelle fortel godt om livet sitt, og det gjorde spesielt inntrykk då han fortalde om samhaldet i heimbyen i Ohio. Musikaren Lizzo gjorde òg eit godt inntrykk, og ho er kanskje den som hadde best kjemi med Letterman denne sesongen.

Guffen tilrår.

Meir Letterman på kulturguffebloggen
Jason Zinoman: Letterman (2017)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 1, 2018)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 2, 2019)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 4, 2022)

My Next Guest Needs No Introduction, sesong 2 (2019)

David Letterman kan snakka med folk. Han stiller gode spørsmål, og han let dei andre få snakka mykje. Han bryt inn med små kommentarar, han kjem med gode replikkar, han kjem av og til med små historier frå eige liv, men det er gjesten som er hovudpersonen.

Det er fem episodar denne sesongen. Alle episodane er ikkje like gode, det varierer etter kor spanande gjesten er. Best er episoden der Ellen DeGeneres er gjest. Hovudtemaet i samtalen er for så vidt alvorleg nok, ho snakkar mykje om korleis det var å stå fram som lesbisk, men det er ein episode der både Letterman og gjesten får vist fram dei komiske talenta sine.

I andre episodar fungerer det mindre bra. Samtalen med Kanye West surnar litt midtveges, der dei to er djupt usamde om Donald Trump. Tiffany Haddish, som var heilt ukjent for meg, var heller slitsam, medan Lewis Hamilton hadde litt for lite å snakka om. Det tok seg opp i den siste perioden, der Melinda Gates snakka om korleis dei rikaste i verda har eit stort ansvar for å hjelpa dei som treng det. Det er ikkje berre laust snakk, saman med ektemannen har ho gjeve store summar til og brukt mykje tid på slike prosjekt.

Så det er litt ujamt, men det vert aldri verkeleg keisamt. Det kan det nesten ikkje vera når Letterman er med i samtalen. Han er så rutinert at han veit korleis han skal oppføra seg, kva som fungerer og korleis han skal respondera på det han høyrer.

Guffen tilrår.

Meir Letterman på kulturguffebloggen
Jason Zinoman: Letterman (2017)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 1, 2018)
My next Guest Needs No Introduction (sesong 3, 2020)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 4, 2022)

Jason Zinoman: Letterman (2017)

Eg veit vel eigentleg ikkje så mykje om amerikanske talkshow. Eg kunne sikkert ramsa opp namna på fleire talkshow-vertar, men eg veit ikkje korleis programma deira er, og heller ikkje korleis dei ser ut eller kva publikum dei vender seg mot. Eg var eit år i USA for lenge sidan, seint i 1980-åra, og såg så vidt på nokre av talkshowa då. Nokre eg var på besøk hjå tilrådde Johnny Carson, andre heldt på David Letterman. Carson var eg ikkje spesielt imponert over, men Letterman var bra. Ved seinare besøk i USA såg eg av og til programma hans, og for femten år sidan sende òg NRK2 programma hans i eit halvår (omtrent).

Eg likte det eg såg. Letterman er språkleg god - ikkje berre snakkar han godt med gjestar, men han fortel òg vitsar og historier på ein suveren måte. Mange av dei faste innslaga var solide, samspelet med Paul Schaffer, den musikalske leiaren, var finfint. Det var likevel slik at programmet tapte seg etter at gjestane kom inn, det fyrste kvarteret, der det var vitsar og filmar og ulike innslag, svinga langt meir.

Letterman gav seg i 2015. Etter det har han mellom anna laga ein serie for Netflix, der han gjer timelange intervju med utvalde personar.

Denne boka tek føre seg heile karriera til Letterman. Han arbeider i studentradio, han var vermeldar for ein lokal fjernsynsstasjon, han var vert for eit frukost-TV-program, før han i 1982 tok til med kveldsprogram. Heile vegen mot kveldsprogramma tøyde han grensene for korleis programma burde vera, og slik vart det òg etter at det vart kveldsprogram. Noko fungerte, noko var mindre vellukka, men han fekk etter vart mange sjåarar. Ei tid, etter at Carson pensjonerte seg, var han den mest populære talkshowverten. Boka fortel historia godt. Mange bøker om komikarar eller komiske tema prøver for hardt å vera morosame sjølv, men slik er det ikkje her. Her er mange gode anekdotar, mange fornøyelege episodar, men dei vert fortalde slik dei skal forteljast.

Guffen tilrår.

Meir Letterman på kulturguffebloggen
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 1, 2018)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 2, 2019)
My next Guest Needs No Introduction (sesong 3, 2020)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 4, 2022)

My Next Guest Needs No Introduction. With David Letterman (sesong 1, 2018)

David Letterman var ein av svært, svært få fjernsynsfolk eg såg så mykje som råd av. Han hadde eit talkshow på amerikansk fjernsyn i over tretti år. Eg såg det av og til i USA, og ei stund gjekk det òg jamleg på NRK2. Han var morosam, hadde mange faste gode innslag, han tok ikkje seg sjølv altfor seriøst, og skapte som regel god stemning når han fekk gjestar ved skrivebordet sitt.

Han gav seg som fjernsynsvert i 2015, og etter det han visst ikkje gjort så mykje anna enn å la skjegget gro. I denne serien er han tilbake, og settinga er veldig enkel: Han sit på ein scene saman med éin gjest, og dei snakkar saman i ein liten time. Kjemien mellom dei to er altså viktig, og dei beste av dei sju episodane er når begge to får den andre til å le. Som regel er dette bra, men to av episodane dreg det samla inntrykket ned. Jay-Z er litt for sjølvhøgtideleg, medan Malala Yousafzai har ei litt for alvorleg historie å fortelja. Det programmet bryt med den lystige stemninga elles.

Dei andre gjestane fungerer altså godt. Han opnar med sjølvaste Barack Obama. Fleire ting sit att etter den episoden. Måten publikum helsar han på er fabelaktig, der dei går rett inn i ein jublande, ståande applaus - ei kvinne hoppar opp og ned som om ho var på Beatles-konsert. Obama er òg morosam, og har ein veremåte som står så til dei grader i kontrast med han som overtok som president. Andre gjestar er George Clooney, Tina Fey og Howard Stern, som alle er morosame og gode, og fungerer godt saman med Letterman. Fleire av episodane vert brotne opp av korte innslag der Letterman vitjar stader eller folk som har vore viktige for gjesten hans.

Og til slutt kjem det like godt ein bonus-episode, der det ser ut som om premisset er at Jerry Seinfeld skal intervjua Letterman. Dei intervjuar kvarandre, og sjølv om latteren til Seinfeld verkar litt falsk og innøvd, er det veldig mykje bra her. Som då Letterman spør Seinfeld om han vitsar med Trump, og Seinfeld svarar at det ikkje interesserer han. Men han vitsar mykje om rosiner, fortel han, og han går inn i ein halvlang monolog om ulike rosinprodusentar.

Guffen tilrår.

Meir Letterman på kulturguffebloggen
Jason Zinoman: Letterman (2017)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 2, 2019)
My next Guest Needs No Introduction (sesong 3, 2020)
My Next Guest Needs No Introduction (sesong 4, 2022)