Verdens verste menneske (2021)

Var det alt? Det er ikkje uvanleg at norske filmar vert hausa opp av norske aviser, men denne har til og med fått ros i andre land. Filmen er den tredje Joachim Trier har laga frå Oslo, og eg likte dei to fyrste. Denne skulle visst vera betre, men for meg var det ikkje så altfor mykje å ropa hurra for her.

Hovudpersonen, Julie, bur saman med den noko eldre Aksel. Dei har det stort sett greitt, men er usamde på eitt punkt: Aksel vil gjerne ha barn; Julie vil gjerne venta litt til. Ho veit ikkje kva ho ventar på, men ho er ikkje klar. Så møter ho Eivind. Også han har ein sambuar, men dei finn ut at dei vil ha kvarandre. Begge gjer det slutt, kvar på sin kant, og så flyttar dei saman. Men så viser det seg at ho ikkje vil vera her heller, og flyttar ut. Her spelar det inn at ho får vita at Aksel er dødssjuk, men like viktig er det nok at ho framleis ikkje greier å binda seg til noko, at ho framleis eigentleg har det best når ho kan gå ansvarslaust gjennom livet.

Det er altså ei forteljing om ei jente som flyttar i lag med ein mann, flyttar frå han, flyttar saman med ein ny mann, og flyttar frå han òg. Eg greier diverre ikkje å verta altfor entusiastisk. Filmen har vore omtalt som ein romantisk komedie, men her var lite å le av. Renate Reinsve (Julie) har fått svært mykje skryt for skodespelet sitt, for meg var det på det jamne. Den beste enkeltscena i filmen er det Anders Danielsen Lie (Aksel) som står for, då han og Julie sit i ein park utanfor sjukehuset der han snart skal døy.

Guffen kan ikkje tilrå dette. 

Relatert på kulturguffebloggen
Reprise (2006)
Oslo, 31. august (2011)

Oslo, 31. august (2011)

Anders, spelt av Anders Danielsen Lie, er nesten ferdig med opphaldet på ein avrusingsheim for narkomane. Han får permisjon ein dag, for å reisa til eit jobbintervju i Oslo. Han er ikkje så optimistisk med tanke på livet, viss han, mot formodning, skulle greia å halda seg rusfri, og få seg jobb og familie og alt det der, får han eit liv som verkar heller kjedeleg. Han reknar likevel ikkje med at han får eit slikt liv, med eit fortid som narkoman vil han truleg ikkje få sjansen.

I Oslo vil han snakka med dei som står han nærast. Han får snakka med Thomas, bestevenen, men systera møter ikkje opp. Ho sender i staden kjærasten til avtalen dei har. Også om kvelden vert Anders svikta; han går til ein fest der Thomas har sagt han skal vera, men han dukkar aldri opp. Truleg har han prioritert å vera heime med familien, slik han sa han hadde for vane.

Men før me kjem til den festen, har det alt snudd for Anders. På jobbintervjuet imponerer han, og får etter kvart ein god tone med intervjuaren. Han vert pressa på kva han har gjort etter 2005, og seier fyrst at han har drive med nokre småjobbar, før han berre drit i det, og heilt roleg fortel at han har vore narkoman, og at han har deala litt. Så tek han med seg søknaden, kastar han i nærmaste bosspann, og har truleg bestemt seg for kva han skal gjera.

Det verkar som om Anders kjenner seg svikta, både av systera, som ikkje møter han, av Thomas, som ikkje kjem på festen, og av eks-kjærasten Iselin, som bur i New York, og som Anders ringjer til fleire gonger utan å få snakka med andre enn telefonsvararen hennar. Sjølv om han kjenner seg svikta, er han langt frå ærleg sjølv. Han kvir seg ikkje for å lyga, og kvir seg heller ikkje for å stela.

Filmen er regissert av Joachim Trier. Det er ein finfin film, som det kan seiast mykje godt om. Dei mange dialogane er svært truverdige, det er halve setningar, det er setningar med pausar mellom orda, og det er mange replikkar der det ikkje vert sagt noko i det heile. Der er òg flotte scener utan dialog, det er flott når Anders kjem heim til barndomsheimen, ser flygelet, og spelar piano i eit minutt eller to. Danielsen Lie spelar glimrande, han har eit trist fjes som passar perfekt til rolla som Anders. Historien vert godt fortalt, det er godt tempo i filmen, og måten dei siste bileta i filmen knyter band attende til resten av filmen er òg flott.

Guffen tilrår.

Relatert på kulturguffebloggen
Reprise (2006)
Verdens verste menneske (2021)

Reprise (2006)

Eg ser ingen grunn til å leggja skjul på at eg hadde litt blanda forventningar til denne. Filmen har fått mykje skryt, men det har òg mange andre norske filmar, utan at det er det same som at dei er gode. For nokre veker sidan såg eg Sønner av Norge, for litt lenger sidan såg eg En ganske snill mann - begge filmane fekk mykje skryt frå kritikarane, begge var dårlege filmar.

Dette er derimot ein god film. Filmen er stilsikker, historia vert originalt fortalt, skodespelet er godt, og det mest gledelege er at det er debutfilmen til regissør Joachim Trier.

I filmen møter me dei to kameratane Philip og Erik. Filmen opnar med at dei begge sender inn bokmanus til eit forlag. Erik får avslag, men Philip får gitt ut ei bok, som får ein del merksemd. Han taklar ikkje alt oppstyret, og vert innlagt på eit psykiatrisk sjukehus. Han kjem ut att, men slit med å få alt på plass. Erik får òg gitt ut ei bok, men den vert slakta av dei fleste. Den einaste som gjev han skryt er forfattaren Sten Egil Dahl, ein av dei største heltane hans.

Filmen hoppar att og fram i tid, og mellom røyndom og fantasi, men heile tida utan at det er vansksleg å hengja med. Fleire gonger skjer ting omtrent slik det har skjedd før. Det mest opplagte er at Philip, etter at han kjem ut frå sjukehuset, tek med seg eks-kjærasten Kari til Paris, for å prøva å verta saman med ho igjen, på nøyaktig same måte som sist. Men også mange mindre episodar tek seg opp att - Philip og Erik leverer bokmanus, dei to er (kvar for seg) på bokprogram på NRK, og to gonger i filmen har bandet Kommune avskjedskonsert, for å nemna nokre.

Guffen tilrår.

Relatert på kulturguffebloggen
Oslo, 31. august (2011)
Verdens verste menneske (2021)