The Decline of Western Civilization. Part three (1998)

Denne siste filmen i trilogien om musikalske undergrunnskulturar i Los Angeles vart visst berre vist på nokre filmfestivalar. Han fekk ikkje kinodistribusjon, uvisst (for meg) av kva grunn, og var heller ikkje tilgjengeleg på video eller DVD. Før han vart teken med då regissøren Penelope Spheeris samla dei tre filmane i ein boks i år.

Det er ein heilt grei film. Han er teken opp i 1996 og 1997, og no er Spheeris tilbake i punkmiljøet. Alle ho intervjuar her er heimlause (med eit unntak), alle drikk for mykje, så godt som alle har altfor mange tatoveringar, så godt som alle vaks opp i ustabile eller valdelege heimar, og så godt som alle har gitt opp. Fleire seier at dei reknar med at dei har drukke seg i hel om fem eller ti år, og sjølv om nokre av dei drøymer om ein jobb og eit stabilt liv, ser dei ikkje ut til å vera sterke nok til å greia det.

Så det er i grunnen ein trist film. Han som ikkje er heimlaus sit i rullestol, etter ei bilulukke der sjåføren hadde drukke for mykje. Filmen sluttar med at to-tre fortel om at ein av dei me har møtt i filmen har mist livet i ein brann, der han var for kanon til å merka at det brann rundt han, og i desse scenene verkar det som om det harde skalet deira mjuknar opp, at dei merkar at livet faktisk har noko for seg. Rett før rulletekstane får me òg høyra at ein av dei me har møtt er død, stukken ned av kjærasten sin, som me òg har møtt.

Guffen tilrår.

Resten av trilogien på kulturguffebloggen
Del 1, 1981
Del 2, 1988

The Decline of Western Civilization. Part II (1988)

Her er det langt meir å le av enn i film nummer ein i serien. I alle fall for meg. Den fyrste filmen handla om punkrockmiljøet i Los Angeles ved inngangen til 1980-åra; denne handlar i hovudsak om heavymetalmiljøet i Los Angeles ved utgangen av 1980-åra. Det spinkle musikkmiljøet eg var innom i 80-åra låg langt nærmare punk enn heavy, og det kan kanskje vera grunnen til at eg smiler meir her. Punkarane i del ein hadde eg mykje til felles med, mange av dei som vert portretterte her ville eg kvidd meg for å visa meg med offentleg.

Samstundes vonar eg at mange i heavymiljøet òg vil smila av dette. I alle fall det visuelle. Himmel og hav for nokre kostymer, og himmel av hav for nokre frisyrar. Her er enormt med hår, enormt. Hår og sminke, og det er langt mellom dei gongene det ser bra ut.

Penelope Spheeris har intervjua mange musikarar. Nokre er store stjerner, nokre har spelt i band i ti år og har innsett at dei neppe vert store stjerner, mange er relativt ferske, og i den siste gruppa er alle overtydde om at det snart er deira tur til å verta stjerner. Det er vanskeleg å seia kven som er dei mest fornuftige, dei aller fleste verkar rimeleg livsfjerne. Dei større stjernene er opptekne av å visa kor langt dei er komne - Paul Stanley i Kiss vert intervjua liggjande (fullt påkledd) i ei seng, saman med tre (like påkledde) fotomodellar som stryk han over kroppen. Vokalisten i Wasp viser òg fram velstanden, der han vert intervjua på ei luftmadrass i eit symjebasseng, men det intervjuet er kanskje det tristaste av dei alle. Han snakkar om korleis han er alkoholikar, og illustrerer det ved å tømma to heilflaske vodka over hovudet sitt, med munnen open. Alt dette medan mor hans sit ved bassengkanten og ser taust på.

Av dei halvstore stjernene er Poison dei som vert intervjua lengst. Her går Spinal Tap-alarmen, og vel så det. "If you buy a car and it's a great car, it looks great, it runs fast; it's great if you can handle the speed. If you can't handle the speed, you're gonna wreck. And I think it's the same thing with success". Eller "what happens is, the four of us look at the ... well, the three of us lokk to the other three .... the four of us look at the other three, one being an individual". Solide greier.

Guffen tilrår.

Resten av trilogien på kulturguffebloggen
Del 1, 1981
Del 3, 1998

The Decline of Western Civilization (1981)

Denne dokumentaren varierer enormt. Av og til er både musikken og intervjua glimrande, andre gonger er begge deler langt under middels. Det er ein film om punkemiljøet i Los Angeles rundt 1980. Nokre av banda som vert intervjua er kjende, som Black Flag (før Henry Rollins vart med) eller Germs (med Pat Smear, som seinare hadde ei birolle i Nirvana); andre er mindre kjende (som Catholic Discipline eller Alice Bag Band).

Det er altså omtrent år null, og det er kanskje dette som er mest fascinerande. Nokre kler seg annleis, nokre klipper seg annleis, nokre meiner det er greitt å gå med nazi-regalia, men mange gjer ingen av delane, og ser ut som dei like godt kunne spelt i danseband. Kontrasten er stor med det miljøet som seinare vart sterkt i Washington DC på austkysten - her er det drikking, doping og damer (som ikkje akkurat vert respektfullt omtalt), og det er mykje vald. Både visuelt og ideologisk ville dette vore heilt annleis berre nokre år seinare. Det som bind dei saman, ved sida av musikken, er at dei er misnøgde med samfunnet rundt dei.

Musikken? Det svingar mest av Black Flag. Nokre andre band er sånn halvgode; andre er slitsame.

Guffen tilrår.

Resten av trilogien på kulturguffebloggen
Del 2, 1988
Del 3, 1998