Sigmund Falch: Ingen fridde i Jølster (2012)

For eit par år sidan kjøpte eg med meg den fyrste boka i denne serien, Ho peika på Ceylon og viste ein pupp, på billegsal i ein bokhandel i Bergen. Eg las boka på toget heim - det gjekk ganske raskt, det kan godt henda at eg var ferdig før eg kom til Arna. Eg likte boka godt, og skreiv ein kort omtale. Overraskande nok er det ein av dei ti-tolv mest lesne omtalane på bloggen så langt.

I går fekk eg denne boka frå leiaren i museumsstyret, som ei velkomsthelsing. Heller bøker enn blomar, sjølvsagt. Rett etter møtet tok eg toget til Bergen, og denne gongen var eg i alle fall ferdig med lesinga lenge før eg kom til Arna.

Boka er bygd opp på same måte som den fyrste. Bilete frå gamle dagar, henta frå fotosamlingane til Norsk folkemuseum, vert trykte saman med ein kort og oftast morosam tekst. Det er altså ikkje den mest originale ideen, men Falch kjem godt frå oppgåva. Det gjeld om å velja ut gode bilete, og det gjeld å sjå den detaljen i biletet som er eit godt utgangspunkt for ein god replikk. Det greier Falch godt, slik at det vert mykje smiling og ein del humring. Ein sjeldan gong får han til og med inn ein fulltreffar som resulterer i latter.

Guffen tilrår.

Meir Falch på kulturguffebloggen:
Ho peika på Ceylon og viste ein pupp (2008)

Sigmund Falch: Ho peika på Ceylon og viste ein pupp (2008)

Å skriva nye tekstar til gamle bilete for å få folk til å le er ikkje noko nytt. Av og til er det bra, av og til er det ikkje så mykje å skryta av.

Her fungerer det bra. Boka har rundt førti bilete, som alle får ein tekst på ei setning eller to. Falch har eit godt auge for å sjå det komiske i bileta, og for å finna bilete som fungerer. Det er jamt over god underhaldning, men heller ikkje meir enn det. Det vert litt smiling, av og til litt humring, men aldri skikkeleg leing, slik det til dømes vert når ein kikar i bøkene til Jan Stenmark, som av og til jobbar på same måten.

Guffen tilrår.


Meir Falch på kulturguffebloggen:
Ingen fridde i Jølster (2012)