Øyvind Holen: Nye Hiphop-hoder (2018)

Dette er oppfølgaren til ei bok eg las i fjor. I den skreiv Holen om dei fyrste åra med hiphop i Noreg, og eg var berre sånn middels imponert. Det spelar sjølvsagt inn at eg ikkje er spesielt begeistra for hiphop, men boka var ikkje god nok. Det stod mykje om dei tidlege artistane, men det som heva nivået på den boka var det han skreiv om kjenneteikna ved hiphopkulturen.

Det siste er diverre heilt fråverande i denne boka. Her skriv om han om korleis norsk hiphop vart større og større. Det er framleis opplagt at dette må vera meir interessant for dei som kjenner musikken og artistane, men for ein som meg, som har sett alt saman frå utsida, og som framleis reknar ein Karpe Diem-konsert på Øya 2010 som rimeleg mislukka, er det ikkje mykje å henta.

Artistane kjem og går gjennom heile boka, nokre har eg høyrt om, andre er heilt ukjende. Holen skriv minimalt om kva som kjenneteiknar musikken deira, og det heile vert diverre redusert til ei lang, lang rekkje med artiklar om framande artistar. Eg er heller ikkje imponert over dei mange utdraga frå tekstar dei har skrive.

Guffen kan ikkje tilrå dette.

Meir Holen på kulturguffebloggen
Hiphop-hoder (2014)

Øyvind Holen: Hiphop-hoder (2004)

For eit år sidan vart eg kontakta av eit forlag, som lurte på om eg var interessert i å få tilbod om bøker til melding. Det takka eg sjølvsagt ja til, men det vart langt mellom e-postane eg takka ja til - eg trur eg har tek mot to bøker så langt, og eg har ikkje meldt nokre av dei. Grunnen til at eg venta med den eine var at det var oppfølgaren til denne boka. Eg tenkte at det kunne vera greitt å lesa denne fyrst, og for nokre veker sidan fann eg ho på sal i ein butikk i Bergen.

Boka fortel historia om norsk rap, fram til 2004. Eg har eit høgst avslappa forhold til denne sjangeren, og kjenner svært få av artistane det står om. Det påverkar heilt sikkert lesinga mi. Holen bruker ikkje mykje tid på å skildra det som måtte vera av musikalske skilnader mellom banda, det verkar som om han tek det for gitt at lesarane kjenner banda han skriv om. Boka er full av korte intervju med band og artistar, og det er bra: Mange av dei får altså koma til orde. Mindre bra er det at mange av dei ikkje har så mykje å seia, og det har dei heller ikkje i tekstane: Her er svært mykje dårlege greier, både på engelsk og norsk.

Holen er betre når han skriv om det som kjenneteiknar hiphop-kulturen, og korleis den vaks fram. Dansing, graffiti, osb. - her er det tydeleg at det etter kvart vart eit anstrengt forhold mellom denne kulturen og politi og Oslo Sporveier. Den usemja er lett å skjøna, det er verre å få tak i den evindelege omtalen av dei interne stridane i kulturen. Det interne hiphop-politiet tok ikkje mot alle banda som kom.

Guffen er lunken.

Meir Holen på kulturguffebloggen
Nye hiphop-hoder (2018)