Harry Dean Stanton. Partly Fiction (2012)

Harry Dean Stanton var ein av dei tøffaste skodespelarane. Han hadde få hovudroller, men han hadde eit fjes og ein stil som gjorde at eg alltid la merke til han. Denne filmen er vel eit slags portrett av han, laga fem år før han døydde. 

Filmen er grovt sett tredelt. Regissøren prøver å snakka med Stanton, utan at han opnar seg altfor mykje. Det er meir lyd i han når han snakkar med David Lynch, som brukte Stanton i nokre filmar - i The Straight Story er han med i eit par minutt heilt til slutt, men dei minutta er fabelaktige. Den tredje delen av filmen viser fram musikaren Stanton, der han framfører nokre halv-triste viser.

Det er ein fascinerande film. Stanton er nok klar over kor stor han er, men han framstår som rimeleg smålåten. Han fortel litt om privatlivet, på ein måte som får meg til å tru at dette er soger han har framført før. Han vart aldri gift og fekk aldri ungar, men var likevel ein ladies' man. 

Guffen tilrår.