6. juni 2016

The Hateful Eight (2015)

Wyoming, ikkje altfor lenge etter den amerikanske borgarkrigen. I ein snøstorm søkjer ti personar ly på ein skysstasjon langt frå andre folk. Nokre kjenner kvarandre frå før, nokre veit kven andre er, dei fleste ber på minst ein løyndom.

Det som heilt frå opninga av filmen er opplagt og sant, er at John Ruth har fanga den etterlyste Daisy Domergue, og skal frakta ho til byen Red Rock for å få utbetalt finnarløna. På veg til Red Rock, i ei privat diligence, tek dei opp to passasjerar - Marquis Warren og Chris Mannix. Warren og Ruth har treft kvarandre før; Manniz seier at han er den nye sheriffen i Red Rock. På skysstasjonen møter dei fire andre, som alle veit meir enn dei seier.

I tillegg til desse åtte er der ein diligence-kusk og ein til. Her er mange konfliktliner. Så kort tid etter borgarkrigen er ikkje tonen god mellom den farga Warren og to som kjempa for sørstatane i borgarkrigen. Ruth er på kant med dei fleste, og Domergue er òg utan allierte.

Det er ein Tarantino-film, dette, så det er ikkje uventa at det vert valdeleg. Det er litt som And Then There Were None (Ten Little Niggers); det er litt som The Shining. Det er heller ikkje uventa at det dukkar opp overraskingar. Det er ikkje uventa at dialogen er framifrå og levande. Og det er sjølvsagt ikkje uventa at Samuel Jackson er ein fryd å sjå på, i rolla som Warren.

Guffen tilrår.

Meir Tarantino på kulturguffebloggen
Pulp Fiction (1994)
From Dusk till Dawn (1996)
Jackie Brown (1997)
Kill Bill 1 (2003)
Kill Bill 2 (2004)
Inglorious Basterds (2009)
Django Unchained (2012)

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar