26. april 2015

Paul Brannigan: This is a Call (2011)

Legg til bildetekst
Det er jo ein klassisk rags to riches-historie, dette, men det er kanskje ikkje så uvanleg i biografiar om store stjerner. Dave Grohl voks opp i Virginia, rett utanfor den amerikanske hovudstaden Washington DC. Foreldra skilde seg tidleg. Grohl vart dregen mot den aktive punkescena i DC, og spelte både gitar (habilt) og trommer (eksepsjonelt). Han vart med i Scream, og droppa ut av highschool for å reisa på turné med dei. Tida med Scream var eit liv i dårlege varebilar, dårleg mat, overnatting på harde golv, og mykje drikk og dop. Bilane og maten og overnattingane vart betre etter at han vart trommeslagar i Nirvana, og seinare gitarist/vokalist i Foo Fighters.

Brannigan skriv mest og best om tida fram til Foo Fighters vert skipa. I alle fall verkar det slik for meg, som ikkje har noko forhold til det bandet - dei som likar Foo Fighters vil kanskje vera usamde. Han tek mange avstikkarar, og kjem med store mengder bakgrunnsinformasjon, og det likar eg. Grohl kom inn i punkemiljøet i DC fleire år etter at det miljøet oppstod, og Brannigan skriv grundig om viktige personar og band og hendingar. Det er òg tilfelle når Grohl flyttar til Olympia utanfor Seattle, for å vera med i Nirvana - då får me ei god og innsiktsfull historie om korleis grungemiljøet oppstod.

Grohl vert ofte skildra som the nicest man in rock. Det er omtrent den kjensla ein sit att med etter denne boka. Han er nok reservert, slik mange er, og slepper ikkje Brannigan for langt inn i privatlivet sitt, og Brannigan har heller ikkje noko interesse av å gå for langt i den retninga. Men Grohl framstår som svært sympatisk - han innser at han har vore heldig, og at han har levd eit priviligert liv.

Guffen tilrår.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar