House of Cards, sesong 6 (2018)

Denne serien har vore litt opp og ned. Den femte sesongen var skral, og eg kunne nok gitt opp der, for denne sesongen er endå skralare. Heldigvis er han òg langt kortare, her er berre åtte episodar.

Innspelinga av sesongen vart utsett nokre månader. Kevin Spacey var ein av dei som vart avslørt i MeToo-kampanjen, og Netflix braut alt samarbeid med han. Manus vart skrive om. Det vert ofte referert til han i denne sesongen - han er død, men det kjem ikkje klart fram korleis han døydde, og kven som stod bak.

Når serien tek til, er Claire Underwood president. Ho gjer mykje rart som president, så slik sett matchar ho heile sesongen. Ting som skjer: Ho vert skulda for å vera passiv. Visepresidenten (og andre) prøver å få ho vekk, med ufine midlar. Ho svarar med å sparka alle ministerane, og erstatta dei med berre kvinner. Ho får kritikk for å ha teke abort som ung kvinne, og i neste episode er ho høggravid, ved hjelp av noko nedfrosen sæd frå ektemannen. Det er truleg mest for å hindra at Doug Stamper skal arva Frank Underwood, det står visst noko i testamentet hans at viss han ikkje har livsarvingar skal Stamper få alt. Nokre bakmenn, ein bror og ei syster, er inne i mykje av arbeidet for å få Claire vekk. Det greier dei ikkje, i staden vert sonen til ho systera bortført. Når siste episode tek til ser det ut til å verta eit endeleg oppgjer mellom Claire og Doug, men makan til antiklimaks har eg aldri sett. Den siste episoden er aldeles livlaus.

Så dette var triste greier. Marit var lur nok til å hoppa av etter fyrste episode av denne sesongen.

Guffen kan ikkje tilrå dette.

Meir House of Cards på kulturguffebloggen
Sesong 1 (2013)
Sesong 2 (2014)
Sesong 3 (2015)
Sesong 4 (2016)
Sesong 5 (2017)

House of Cards, sesong 5 (2017)

Huff. Dette var seige greier. Dei fyrste sesongane av serien var bra, og det er nesten oppsiktsvekkande kor mykje han har tapt seg. Det går seint, det er keisame plott, det er få fengande replikkar, og me fortener nesten ros for å ha kjempa oss gjennom.

Veldig mykje tid går med på å ta oss gjennom det amerikanske presidentvalet. Francis Underwood stiller som presidentkandidat, med kona Claire som visepresidentkandidat. Dei ser at dei kjem til å tapa, og skapar inntrykk av at det er noko terror histen og pisten. Når tala er klare krev dei omval i to statar, av di vallokala vart stengde. Det vert omval, og før det omvalet raknar det for motkandidaten. Underwood-paret vert buande i Det kvite hus, men alt går gale, og sesongen endar med at han går av, og at ho rykkjer opp til president.

Det er altså mykje som går gale. Det går til dømes altfor lang tid før valet vert avklara - det er grenser for kor lenge det er interessant. Det er òg altfor mange referansar til personar som har vore innom i tidlegare sesongar - det kan godt henda at andre sjåarar hugsar desse, men så lenge det berre er namn (og ikkje fjes eller tittel) er det uråd å hengja med. Det er òg slik at det kjem for lite nytt inn - det heile verkar som HOC-episodar me har sett før.

Det kjem visst ein (halv) sesong til, og det ser ut til at mange har bede om å sleppa å vera med der. At Kevin Spacey (som spelar Frank Underwood) ikkje er med der har andre grunnar, men i den siste episoden vert to andre drepne og ei anna sendt på sjukehus med alvorlege skader, så det er mange som har kome seg ut.

Guffen kan ikkje tilrå dette.

Meir House of Cards på kulturguffebloggen
Sesong 1 (2013)
Sesong 2 (2014)
Sesong 3 (2015)
Sesong 4 (2016)
Sesong 6 (2018)

House of Cards, sesong 4 (2016)

Etter ein litt skuffande tredjesesong tok serien seg opp igjen. Den amerikanske presidenten Frank Underwood er i gang med valkampen, og tidleg i serien rekna eg med at denne sesongen kom til å slutta med sjølve valdagen. Så langt kom ikkje serien, men det skjedde langt meir enn sjølve valkampen.

Forholdet mellom Underwood og kona Claire er merkeleg. Dei søv i kvart sitt rom, dei har (eller hadde, for Frank sin del) elskarar/elskarinner, og då serien tek til har Claire så godt flytta ut. Dei vert samde om å flytta saman att, og ting tek ei merkeleg vending - dei greier å få det demokratiske landsmøtet til å røysta Claire fram som visepresidentkandidat. Målet er altså å få eit ektepar som president og visepresident.

Parallelt med valkampen kokar det minst to andre stader. Det er bråk i Syria, og mot slutten av sesongen kidnappar amerikanske ICO-sympatisørar ein familie, som dei ikkje vil sleppa fri før Underwood slepp fri ein syrisk leiar USA har fanga. Og like mykje bråk vert det når ein journalist grev litt for grundig i historia til Underwood. Han har mange svin på skogen, og det er heller ikkje vanskeleg å finna folk som mislikar han nok til at dei fortel det dei veit. Når sesongen sluttar er alt uavklara, og det er jo eit godt utgangspunkt for sesong fem.

Guffen tilrår.

Meir House of Cards på kulturguffebloggen
Sesong 1 (2013)
Sesong 2 (2014)
Sesong 3 (2015)
Sesong 5 (2017)
Sesong 6 (2018)

House of Cards, sesong 3 (2015)

Hm. Her forsvann ein del luft ut av ballonga. Det vert spanande å sjå om dei greier å blåsa inn meir luft før neste sesong, eller om det held fram på dette låge nivået. Eller lågare nivået.

Sesong 2 slutta med at Frank Underwood vart president. Det er han som har endra seg mest inn i denne sesongen. Tidlegare var han ein ekstremt dyktig politikar, som forstod korleis han skulle spela korta sine rett, korleis han skulle spela andre politikarar opp mot kvarandre, og korleis han skulle bruka media. No kan han ikkje dette lenger. Det kjem litt av at han er såpass upopulær at ingen trur han vert attvald to år seinare, slik at andre politikarar ikkje vil knyta seg for tett til han. Det kjem litt av han ikkje lenger har den ekstremt dyktige Doug Stamper som medarbeidar. Det kjem sikkert òg litt av at han har ei heilt anna rolle. Men det må òg koma av at me ikkje kjenner han heilt igjen. Han verkar meir mett, han verkar ikkje som den makthungrige politikaren me har møtt dei to fyrste sesongane.

Det er sjølvsagt mykje politikk, der dei to viktigaste linene handlar om programmet AmWorks, som skal bekjempa arbeidsløysa, og om kampen for å verta nominert til det neste presidentvalet. I tillegg er der to andre gjennomgåande liner. Den eine handlar om Doug Stamper, som tidlegare var den nærmaste medarbeidaren hans; den andre handlar om kona Claire Underwood. Forholdet mellom ho og mannen vert dårlegare og dårlegare, og sesongen sluttar omtrent som Et dukkehjem - ho fortel Frank at ho ikkje kan bu saman med han meir, og går frå Det kvite huset. Stamper flyttar seg den andre vegen - i den siste episoden vert han hyra inn som ny stabssjef. Det er altså gode utgangspunkt for neste sesong.

Guffen er lunken.

Meir House of Cards på kulturguffebloggen
Sesong 1 (2013)
Sesong 2 (2014)
Sesong 4 (2016)
Sesong 5 (2017)
Sesong 6 (2018)

House of Cards, sesong 2 (2014)

Det går framleis bra med Claire og Frank Underwood, og dei gjer framleis det dei kan for at det skal gå bra. Frank er visepresident, og er slettes ikkje så lojal mot presidenten som han burde vera. Han køyrer ofte sololøp, og set andre politikarar og aktørar opp mot kvarandre. Han siktar høgt, og han spelar høgt.

Han gjer ikkje dette åleine. Han har alltid med seg andre, men ikkje alltid dei same. Den éine som heile tida står ved sida hans er kona Claire. Dei har eit merkeleg forhold - som regel er det nok med eit kyss på kinnet, fram til ei høgst uventa scene som er opptakta til ein trekantrunde, er det ikkje noko teikn til intimitet mellom dei. Dei delar ambisjonane sine, dei refererer ofte til ein plan dei har lagt saman. Den planen ser ut til å vera at fyrst han, seinare ho, skal verta president i USA.

Serien fengar framleis. Det er ein serie der så godt som all handlinga ligg i dialogane. Folk snakkar fort, folk er ikkje alltid like opne om kva dei meiner, så det er ein serie der ein verkeleg må fylgja med på kva som vert sagt. Ein liten tur på kjøkenet er nok til at ein går glipp av viktige ting.

Guffen tilrår.

Meir House of Cards på kulturguffebloggen
Sesong 1 (2013)
Sesong 3 (2015)
Sesong 4 (2016)
Sesong 5 (2017)
Sesong 6 (2018)

House of Cards, sesong 1 (2013)

Eg er som vanleg sist ute med det siste. Me kom oss omsider på Netflix, og opna det nye livet med å sjå denne serien. Det var verdt bryet, dette fenga bra.

Frank Underwood er ein ambisiøs og kynisk politikar. Han sit i kongressen, men har klare ambisjonar om å klatra høgare. Han gjer kva som helst for å koma vidare, han spelar folk opp mot kvarandre, han snakkar sant og usant om kvarandre, han bruker dei han kan for å få det som han vil, han går bokstavleg tala over lik. Use and abuse, som dei seier i utlandet. Den einaste han er heilt open med er den næraste medarbeidaren hans, Doug Stamper. Til og med kona, Claire Underwood, som er like ambisiøs som mannen, kan han bruka for å få det som han vil. Dei to snakkar likevel ofte om planane dei har, og utover i sesongen vert det gradvis klart at Underwood posisjonerer seg for å verta visepresident. Eg reknar med at han i seinare sesongar siktar endå høgare.

Serien er godt laga. Det er snakking heile tida, omtrent, og ein skal tidvis konsentrera seg godt for å få med seg alt. Samtalane mellom Underwood og Stamper er dei beste - dei kjenner kvarandre så godt at dei ikkje treng å seia så mykje.

Guffen tilrår.

Meir House of Cards på kulturguffebloggen
Sesong 2 (2014)
Sesong 3 (2015)
Sesong 4 (2016)
Sesong 5 (2017)
Sesong 6 (2018)