28. november 2015

Breaking Bad, sesong 5 (2012-13)

Det mest fantastiske med denne serien er at han berre vart betre og betre. Og med eit høgt nivå alt i opningssesongen seier det seg sjølv at dette var stas.

Kort resymé: Sesong fire slutta med at Walter White (og Jesse Pinkman, for så vidt) tok knekken på Gustavo Fring. I denne sesongen tek dei til på nytt, og verksemda går så det susar. Heilt til ein av assistentane deira tek livet av ein ung gut. Jesse kjenner at han ikkje vil meir, og etter kvart får han Walter med på det.

Sesongen kom i to delar, og den siste episoden i del ein har ein av desse cliffhangerane serien spesialiserer seg på: Både Jesse og Walter har slutta med meth-produksjon, og familien White er samla til familieselskap. Stemninga er så god at det nesten vert for mykje av det gode, heilt til svogeren hans, narkotikapolitimannen Hank Schrader, går på do, finn ei diktbok av Walt Whitman, og skjønar at Walter er den mystiske og mytiske Heiselberg.

Resten av sesongen er ei klappjakt mellom dei, der Walter viser nye sider ved seg sjølv. Han er framleis ekstremt kreativ, han legg gode planar for å få det som han vil, han er aldeles nådelaus, og i den siste scena mellom han og kona seier han det som det er: Han har ikkje gjort alt dette for familien, han har gjort det for seg sjølv. Han har likt livet som kriminell.

Så det var stas, dette òg. Det er høgst uvanleg at ein serie held eit så høgt nivå så lenge, og sjølv om eg ikkje har sett altfor mange fjernsynsseriar, har eg ikkje sett noko i nærleiken av dette. Den beste serien gjennom tidene, med andre ord. Og det dempar jo ikkje entusiasmen min at det heilt til sist, berre eit par minutt før det heile er over, dukkar opp ein Marx Brothers-referanse.

Guffen tilrår.

Meir Breaking Bad på kulturguffebloggen
Sesong 1, 2008
Sesong 2, 2009
Sesong 3, 2010
Sesong 4, 2011

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar