Richard Brautigan: Revenge of the Lawn (1971)

Dette var artige greier. Eg har lese to romanar av Brautigan før; dette er heilt annleis. Baksideteksten kallar sjangeren for ultra-short stories, og det er dekkande: 62 forteljingar; 146 sider.

Det handlar dels om ting som skjer med ein vaksen forteljar i California; det handlar dels om ein yngre mann i det nordvestlege Amerika. Det var der Brautigan voks opp, og boka vert gjerne omtala som den mest sjølvbiografiske boka hans. Det kan så vera, men det som gjer dette til ei stor bok er det overskotsprega språket. Det boblar over av gode metaforar og lystige påfunn; fleire gonger gjorde eg noko så utypisk meg som å le høgt av det eg las.

Eitt døme på det var historien om han som var så glad i poesi at han ville ha dikt overalt i huset sitt. "He decided to take the plumbing out of his house and completely replace it with poetry". Det gjer han, men det fungerer dårleg, og han vil skifta tilbake. Det går ikkje dikta med på, og etter ein slosskamp der dikta vinn, vert han kasta ut av huset sitt. Det dukkar òg opp uventa metaforar - eg trur ikkje andre enn Brautigan kunne ha skrive " The screen door was badly in need of repair, and opened like a rusty bicycle".

Så eg smiler og ler, men det kjem òg djupt alvorlege ting. Novella "I Was Trying to Describe You to Someone" er ei fantastisk kjærleikserklæring (eller noko i nærleiken av kjærleik), og det avsluttande portrettet av svigerfaren viser òg ein varme som ikkje alltid er like tydeleg.

Guffen tilrår.

Meir Brautigan på kulturguffebloggen
Keith Abbott: Downstream from Trout Fishing in America (biografi,2009)

Keith Abbott: Downstream from Trout Fishing In America (2009)

Det er nokre år sidan, men eg koste meg stort då eg las eit par av romanane til Richard Brautigan. Fantasirikt, originalt, og prega av overskot; romanane likna på lite anna eg hadde lese då. Og det eg har lese no.

Denne korte minneboka fortel om venskapen mellom Abbott og Brautigan. Dei møtte kvarandre midt i 60-åra i San Francisco; begge drøymde om å verta forfattar. Brautigan hadde debutert, men selde lite. Det var ikkje før hippiane for alvor inntok byen, i 1967, at boksalet hans tok av. Han vart velståande, han vart kjendis, og han vart ein vanskelegare mann å ha med å gjera.

Grunnen ser ut til å vera dels alkohol, dels sjukdom. Abbott hintar om at Brautigan kan ha vore schizofren, men det ser òg ut til at det var alkoholen som var største problemet. Brautigan var, litt overraskande, heilt uinteressert i narkotika, men drakk som ein svamp. Verst var det etter at han flytta frå San Francisco til ein farm i Montana - han var slettes ikkje eigna til å bu på landet.

Denne delen av boka er fin. Abbott fortel om samhald mellom forfattarspirar, om korleis Brautigan delte av velstanden sin og tok seg av forfattarar som ikkje tente like godt, og om korleis Brautigan kunne vera like morosam og vimsete som bøkene gav inntrykk av. Men han fortel òg om dei mindre gode sidene ved Brautigan - om korleis venskapen visna vekk, men korleis han likevel vart prega då han høyrde at Brautigan hadde teke livet sitt.

Det siste kapitlet i boka bryt heilt med resten. Her skriv Abbott om kva som kjenneteikna bøkene til Brautigan, og her er han mindre overtydande. Kapitlet passar ikkje inn, og det verkar nesten som om det er teke med for å få boka litt lengre.

Guffen tilrår.

Meir Brautigan på kulturguffebloggen
Revenge of the Lawn (1971)