Knut Hamsun: Pan (1984)

"I de siste dager har jeg tænkt og tænkt på Nordlandssommerens evige dag." Alt i opningssetninga i denne romanen signaliserer Hamsun to ting: Der dei siste romanane hans hadde henta handling frå byen Kristiania, går turen no ut i naturen, og meir spesifikt naturen i Nordland. Det var absolutt ein god idé; Hamsun er ein stor naturskildrar.

Så godt som heile boka vert fortalt av løytnant Thomas Glahn, som ikkje er den mest truverdige forteljaren i litteraturverda. Han finn ut at han skal ta ein sommar i Nordland, der han leiger ei lita hytte. Han går stort sett på jakt, men han møter òg dei fastbuande. Han har kontakt med den rike vær-eigaren Mack, og han har lenge eit godt auge til dottera hans, Edvarda. Men det skjer seg mellom dei, og etter kvart vert Glahn ein mindre likt person i bygda. Den delen av romanen sluttar med at han reiser vekk, og i eit etterord vert det fortalt om korleis han døydde nokre år seinare.

Det er ei fin bok. Det verkar nesten som om Hamsun fekk eit nytt overskot gjennom å leggja historia til Nordland. Han briljerer altså med naturskildringane sine, og den litt mystiske Glahn er òg ein spanande karakter. Han kan minna litt om Nagel i Mysterier, der ein ukjend og løyndomsfull mann lagar liv og røre i eit lokalsamfunn.

Guffen tilrår.

Meir Hamsun på kulturguffebloggen
Den Gaadefulde (1877)
Bjørger (1878)
Fra det moderne Amerikas Aandsliv (1889)
Sult (1890)
Mysterier (1892)
Redaktør Lynge (1893)
Ny jord (1893)
Victoria (1898)
Telegrafisten (film, 1993)